Wanneer succes je kapot maakt

Er zijn van die gesprekken die je niet luistert, maar ondergaat. Zo'n moment had ik toen ik een podcast hoorde met de band Underoath. Niet de muziek zelf, die kende ik niet echt, maar hun verhaal raakte me keihard. Ze zeiden dingen als: "Iedereen die altijd aardig gevonden wil worden, breekt op een dag." En: "Soms ben je op tour, alles gaat goed, en toch voelt het alsof je op instorten staat." En: "We waren de grootste band in onze scene. En toch voelden we ons niet goed genoeg." Elke zin kwam binnen, omdat ik weet hoe dat voelt. Ik was alleen niet zo eerlijk erover geweest.

De neiging tot pleasen

Ik heb altijd veel energie gegeven. Vrolijk, toegankelijk, dat beetje extra voor iemand die het nodig heeft. En ik denk dat dat mij een goede en succesvolle drumleraar heeft gemaakt. Mijn leerlingen voelen zich gezien, ouders vinden rust bij me, mijn team voelt zich gesteund. Maar het heeft een prijs die ik lang niet zag. Die vrolijkheid, die openstelling, het is niet altijd echt. En als iemand dan opzegt, wat volkomen normaal is, voelt het in mijn hoofd als persoonlijke afwijzing. Waarom gaat hij weg? Wat heb ik gemist? Ben ik niet meer goed genoeg? Jarenlang heeft elke opzegging voelen als een falen van mij. En die last, die draag je niet in je agenda. Je draagt die in je borstkas.

De prijs van winnen

In 2015 werd ik verkozen tot Drumleraar van het Jaar Benelux. Dat voelde als een piekmoment. Eindelijk, zei mijn hoofd, eindelijk heb je het bewezen. Maar meteen ontstond er een ander verhaal. Want als je iets wint, begint de angst dat je het verliest. Ik moest het vasthouden, bewijzen dat ik het waard was, niet zakken. Er kwam druk. Perfectionisme. Zelftwijfel. Was dit mijn top? Gaat het van nu af alleen maar bergaf? Ik werkte keihard. Heel keihard. Aan de buitenkant zag alles er goed uit. Maar vanbinnen... vanbinnen raakte ik kwijt wie ik was. Muziek voelde niet meer als liefde. Het voelde als iets wat ik moest doen. De lol ging weg.

Het jaarlijkse alarm

Elke zomer gebeurt er iets geks in mijn hoofd. Leerlingen gaan op vakantie, sommigen stoppen helemaal. Dat is normaal. Dat is gewoon hoe seizoenen werken. Maar in mijn hoofd begint het alarm te loeien: en nu? Nu loopt de school leeg, ik heb gefaald, wat als het van nu af alleen maar bergaf gaat? Dit jaar weet ik beter. Ik herken het patroon. Ik heb tools. Ik coach mezelf. Maar ik moet er nog steeds doorheen. Het verdwijnt niet zomaar. Ik moet landen, aarden, heroriënteren, anders ga ik mezelf voorbij of verlies ik wat echt belangrijk is.

Van meer naar genoeg

Lange tijd was ik verslaafd aan meer. Meer projecten, meer ideeën, meer succes. Ik was ondernemer, maker, bouwer. Musicdott, drumschool, coaching, workshops, online lessen. Alles tegelijk. Maar ik was ook bang dat 'genoeg' hetzelfde zou zijn als stilstand. Tot mijn zoon werd geboren. Plotseling veranderde niet alleen mijn dagschema, maar mijn hele kijk op wat belangrijk is. Waar ik mijn dagen volpropte, begon ik nu bewust dingen uit te scrappen. Niet omdat ik minder wou doen, maar omdat ik beter wou leven.

De drumschool bleef. Coaching bleef. Alles wat niet voedde, mocht weg.

Wat je lichaam zegt

Op mijn vijfentwintigste had ik klachten. Niet één keer, maar meerdere keren per week. Mijn armen trokken, mijn hart sloeg op hol, mijn handen tintelden. Ik kon mijn drumstokken niet meer vasthouden. Was het stress? Was het roken, slechte voeding, techniek? Waarschijnlijk alles tegelijk. Maar het voelde als een hartaanval, herhaald. Een lichaam dat gewoon stop zegt. Er is een moment waarop je niet meer kunt negeren wat er speelt. Dit was mijn moment. Ik wist één ding zeker: als ik zo doorging, zou het niet goed gaan. Het is bizar hoe je lichaam soms dingen zegt die je hoofd niet durft te denken. Die wake-up call was niet alleen fysiek. Het was mentaal. Sinds die dag werk ik niet alleen aan mijn werk. Ik werk aan mezelf. Aan wat ik kan houden. Aan wat echt klopt.

De vraag van een oude muzikant

In die podcast zegt een van de bandleden over zijn schoonvader iets wat me niet losgelaten heeft. Een oude muzikant, nooit doorgebroken, nooit beroemd. Maar op hoge leeftijd, met een zuurstoftank, zegt hij vol rust: "Ik heb het gedaan. En ik ben blij dat ik het gedaan heb." En dan denk ik: waar ben ik straks blij om? Dat ik mezelf uitputte voor nog een project? Dat ik voldoening zocht in applaus? Of dat ik koos voor wat echt voelde?

Ik ben geen beroemdheid. Ik verkoop geen albums. Ik ben geen Underoath. Maar ik herken veel in hun verhaal. Die druk om jezelf te bewijzen. Die twijfel of je ooit genoeg bent. Die diepe liefde voor wat je doet en tegelijk die angst om het kwijt te raken.

Het mooiste aan die aflevering is niet de muziek, niet de roem. Het is de erkenning dat succes complex is. Dat het podium je niet redt. Dat applaus niet genoeg is. Dat vrede met jezelf uiteindelijk meer waard is dan alle overwinningen ter wereld.